Moet ik dan ook alles zelf doen?

Deze week vroeg mijn dochter of ik haar spaghetti wilde snijden. Ik haalde het bord naar me toe en sneed de slierten in kleine stukjes. Enigszins geïrriteerd mompelde ik iets als: “Kan je dit nog steeds niet zelf?”. Mijn dochter mompelde terug: ‘Ja maar het is zo lastig en jij kan het heel snel en heel goed’ (of woorden van gelijke strekking). “Spaghetti snijden is helemaal niet moeilijk hoor, dat kan je best” probeerde ik nog, maar inmiddels ging het gesprek alweer over Ariana Grande (en elke ouder weet dan dat een poging de conversatie een andere kant op te sturen, volstrekt zinloos is).

De volgende dag zat ik bij een klant. Het is een middelgroot bedrijf van ongeveer 50 medewerkers waarbij de directie meewerkt in de uitvoering. De directie irriteerde zich aan de medewerkers die geen verantwoordelijkheid nemen, zich niet kwetsbaar opstellen en met weinig ideeën komen. “Het lijkt wel alsof ze hier alleen komen voor hun salaris terwijl ik wil dat ze gemotiveerd en enthousiast zijn” zei hij. “Gewoon je werk met plezier doen en af en toe met wat ideeën komen. Dat is toch niet te veel gevraagd?” verzuchtte hij….

“He dat komt me bekend voor” dacht ik onwillekeurig. Opvoeden en leidinggeven hebben veel overeenkomsten. De term ‘kinderachtig gedrag’ valt regelmatig, zowel door leidinggevenden als ze het over medewerkers hebben, als andersom.

Maar wat maakt een kind kinderachtig? Is het dat het gewenste gedrag (in mijn geval het zelf snijden van de spaghetti) simpelweg nooit aangeleerd is? Is de verwachting nooit helder gemaakt? De eerste stapjes niet goed beloond en bij moeilijkheden niet goed geholpen? Of is het een groeiproces, zoals wij allemaal ooit doorlopen hebben? Of wellicht van beide een beetje?

Terug naar de directeur. Hij zit ermee, want hij werkt er hard voor, zo laat hij veelvuldig weten. “Misschien moet je eens wat luier zijn” werp ik hem toe. “Een goede monteur is niet direct een goede garagehouder, wellicht moet je eerst investeren om eens een goed gesprek met je collega’s aan te gaan over wat je ziet op de werkvloer, wat je verwacht van ze en (vooral!) hoe zij daar tegenaan kijken en welke ideeën zij hebben.” “Zou het zo simpel zijn?” vroeg hij nog sceptisch….

Inmiddels zijn we een paar sessies later en kennen we de werkvloer niet meer terug. Er komen ideeën, mensen gaan met elkaar in gesprek en de algemeen directeur weet niet wat hem overkomt. Leiderschap: soms is het verwarrend eenvoudig.

En trouwens, volgens mij hoor je spaghetti volgens Italiaans gebruik met lepel en vork eten. Maar dat is weer een ander verhaal…

Loop je ook tegen ‘leiderschap’ problemen op binnen jouw bedrijf of team? Misschien is de Masterclass Leiderschap wat voor jou? Bekijk het hier!

Tags:
Michael van Leijen
michael@ambitiehuis.nl