‘Ga het maar gewoon doen’… Makkelijker gezegd, dan gedaan!

Ja, dat “ga het maar gewoon doen” klinkt makkelijk. Totdat je het echt moet gaan doen. Helemaal als stagiaire, dan is het opeens een stuk moeilijker om het ‘maar gewoon te gaan doen’.. Herkenbaar?

 

Als er één ding is dat ik tijdens mijn stage bij het Ambitiehuis geleerd heb, is dat wel: gewoon doen! Het was even spannend en het ging niet van de ene op de andere dag, maar het is een proces. Tijdens het ‘doen’ realiseer je je ambities en loop je ook tegen verschillende uitdagingen aan. Om deze uitdagingen goed aan te kunnen gaan, heb je zelfvertrouwen, motivatie en eigenaarschap nodig. En met name daar had ik (ook) nog wat te leren..

 

Laat het onderdeel zelfvertrouwen nou net een uitdaging voor mij zijn. Ik heb wel vertrouwen in mezelf, maar toch ben ik soms bang dat ik het niet goed doe. Misschien een vrouwendingetje, misschien iets dat elke stagiair heeft of misschien ben ik gewoon perfectionistisch? Wie zal het zeggen?! Maar ik wilde het natuurlijk wel goed doen en het liefst in één keer. Hierdoor stelde ik veel vragen, waar ik naar bevestiging zocht. Het effect was dat de ‘mannen van het Ambitiehuis’ mijn vragen niet meer konden horen. Tot Benjamin en Michael zeiden: ‘Anouk, ga het maar gewoon doen en kijk hoe het uitpakt’ en ‘fouten maken moet’. Het woord ‘Fout’ kreeg voor mij daarom een andere betekenis. Daarvoor zag ik het als iets negatief, maar nu zie ik het als een kans om te leren.

 

Bij het onderdeel motivatie is voldoende vrijheid, waardering en weten wat je de toegevoegde waarde is belangrijk om te gaan doen. Die vrijheid was bij mij wel erg groot en dit was ik totaal niet gewend. Dit maakte het een beetje spannend, omdat je uit je comfortzone wordt gehaald. Maar ik vond het wel heel leuk.

 

Ook had het Ambitiehuis nog geen ervaring met stagiaires. Wel had ik al ervaring met andere stagebedrijven die meestal een vaste functieomschrijving en een takenpakket hebben waar je aan moet voldoen. Bij het Ambitiehuis hebben wij deze doelen juist samen opgesteld, door middel van de AmbitieMonitor. Dit nodigde uit en gaf mij een heel open gevoel: ‘Zo kan het dus ook.’ Zij stelden vragen, zoals: ‘Wat wil jij eigenlijk leren?’ en ‘Wanneer is deze stage pas echt geslaagd voor jou?’.

 

Door dit open vizier ben ik zelf gaan nadenken en zelf gaan doen, waardoor ik als een leergierige spons werd gezien bij het Ambitiehuis. Of dat een compliment is laat ik in het midden, maar één ding is zeker: die lach kwam niet meer van mijn gezicht. Ik begon het steeds leuker te vinden en merkte dat ik niet alleen dingen leerde, maar er daarnaast ook echt persoonlijk door groeide.

 

Verder is eigenaarschap een van de dingen waar het in trainingen over gaat. Het heeft te maken met het nemen van verantwoordelijkheid. Niet alleen het voelen van verantwoordelijkheid, maar ook het daadwerkelijk nemen van verantwoordelijkheid door er een actie aan te koppelen. Mensen gaan sneller lopen voor zelfgekozen acties en dat heb ik ook zelf ervaren tijdens mijn stage bij het Ambitiehuis. Al vond ik dit soms wel spannend, zonder bevestiging. Toch maakte het mijn stage veel leuker, aangezien ik zelf invulling mocht geven aan mijn stageopdrachten en hier zelf verantwoordelijk voor was. En eerlijk: juist door het te doen, zonder dat je van te voren weet of het goed is of niet, is het des te leuker als het goed uitpakt. Dit heeft mijn geloof in mijn eigen kunnen namelijk echt vergroot.

 

Dus misschien moeten we allemaal gewoon iets meer ‘doen’ en kijken hoe het uitpakt..
Waar ligt voor jouw de uitdaging? En wat ga jij ‘gewoon’ maar doen?